Storythai

ไม่ได้กลับมาอัพไดนาน จนจาลืมไปแล้วว่ายังมีไดอยู่

มัวทำแต่ hi5

แต่สิ่งที่hi5 ให้ไม่ได้เหมือนไดอารี่

ก้อคงเปนการเล่าเรื่องระบายความในใจแบบเต็มๆจิงๆ

มันก้ออาจจาเล่าได้เหมือนกัน แต่มันคงจาคนละFeelกัน

hi5มันลูกเล่นเยอะกว่า ใครจาสนใจมาอ่านไอ้ที่เราพิมพ์ทิ้งไว้

วันนี้รู้สึกเหงาดีจิงๆ เรื่องความรักมันก้อเดิมๆ

ทำให้เรามีความสุข แล้วก้อรู้สึกแย่เหมือนเคยอ่ะ

อยากจาหลุดออกจากวงจรนี้ให้ได้เหมือนกัน

คงต้องไปบวชชีก่อน ถึงจาตัดขาดได้ไปเลย เห่อะๆ

มันก้อวนเวียนอยู่แค่เนี้ยชีวิตคน

******************************************

บางทีเรารู้ว่าอะไรที่ทำให้เรารู้สึกแย่

แต่ก้อยังดันทุรังฝืนอยู่ต่อไป

ด้วยเหตุผลคือ มีอยู่ดีกว่าไม่มีเลย

อยากจาหนีไปให้พ้นๆอ่ะ

อยากจาไปเจอใครคนอื่นที่เค้าพร้อมจารักเราได้มากกว่า

คนที่พร้อมดูแลห่วงใยใส่ใจเรา ทำให้เรายิ้ม ทำให้เรามีความสุข

ทำเพื่อเรา มันก้อมีแหละ แต่ไม่ไป ไม่เข้าใจตัวเอง

คนเรามันก้อเงี้ย ชอบรักแล้วก้อใส่ใจเหลือเกินกับคนที่ทำให้เสียใจ

ตอนนี้เหงามากอ่ะ เมื่อก่อนไม่เคยเปนแบบนี้เลย

สงสารตัวเอง สมเพช แล้วก้อรู้สึกเกลียดที่ตัวเองต้องไม่มีความสุข

ไม่ชอบที่ต้องรู้สึกไม่ดีแบบนี้ตลอดเวลา

น้ำตาที่มันไหลอ่ะ มันไม่มีวันหมด ไมมีวันหยุดไหล

มันคงจาหยุด ถ้าเข้มแข็งพอที่จาตัดใจได้

อยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาความรักจากคนอื่น

มันทรมาน เวลาที่รู้สึกว่าเค้าไม่ได้รักเรามากเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ความสนใจ ใส่ใจในตัวของเรามันเหลือน้อยจนสัมผัสได้

เวลาที่เปลี่ยนไปสามารถทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้เสมอ

ความเข้าใจในจุดนี้ก้อรู้ดี

ไม่ต้องมองที่คนอื่น แม้แต่ตัวของเราเองก้อเปลี่ยน

ไม่โทษใคร แต่ แค่รู้สึกเสียใจ เสียดาย

เพราะมันเร็วเกินไป เกินจารับไหว

เมื่อได้รับรู้ถึงความรู้สึกของความเปลี่ยนแปลง

เพราะสิ่งดีดีที่เคยได้เจอมันมากมายเหลือเกิน

เปนเรื่องดีดีที่ทำให้เรามีความสุข

มองย้อนกลับไปในวันนั้นก้อทำให้รู้สึกดี ทำให้ยิ้มได้

พอกลับมา ณ ตอนนี้ กลับต้องเสียน้ามตาให้อดีตเสมอ

เพราะวันนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนจากเดิม

ที่เคยได้รับรู้ถึงความรู้สึกดีดีแบบนั้นในอดีต

ไม่รู้ต้องทำยังไง ตอนนี้ก้อเหมือนนั่งหายใจรดไป

จาเลิกก้อเลิกไม่ได้

จาอยู่ก้อไม่มีความสุขได้เต็มที่เลยซักที

สับสนมาก

รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก

เหงามาก เหมือนแบกรับความทุกข์ใจเอาไว้คนเดียว

ต้องเปนแบบนี้อีกนานแค่ไหน

ขอให้ใจมันเข้มแข็งได้เร็วๆ จาได้จบซักที

เหนื่อยที่สุดและ

เหนื่อยที่ใจนี่แหละ เพราะใจมันไม่ได้พักเลย

ไม่อยากจาเริ่มต้นใหม่กับใครเลย

เพราะไม่อยากรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดเวลาที่ต้องจากลา

มันทำใจไม่ได้ ใครไม่เจอกับตัวก้อคงไม่เข้าใจจิงๆ

จามีรึเปล่าคนที่รักและทำเพื่อเราได้จิงๆ

คงหายากในโลกนี้ ไม่คิดจาหาด้วย

ก้ออย่าได้เจอมันเลย เรื่องมากจิงๆ 555

ไปนอนดีกว่า ดึกกว่านี้คงจาฟุ้งซ่านกว่านี้เยอะ

ทุกอย่างปล่อยให้มันเปนไปตามสถานการที่มันควรจาเปน

เราเลือกเอง ทุกอย่าง ทุกเรื่อง เรากำหนดให้มันเปนแบบนั้นเอง

ก้อต้องยอมรับมันไป สู้ๆ ให้กำลังใจตัวเอง

ซักวันมันต้องมีเวลาที่ได้มีความสุขบ้าง มันต้องมีสิ ต้องมีแน่ๆ T^T